Ռոլան Բարտ և Միքելանջելո Անտոնիոնի. Երկու նամակ


Ռոլան Բարտի՝ Միքելանջելո Անտոնիոնիին ուղղված նամակը և այդ նամակի պատասխանը։


1980թ-ին, ֆրանսիացի հանրահայտ փիլիսոփա, նշանագետ և գրականագետ Ռոլան Բարտի մահից երկու ամիս անց, Cahiers du Cinéma կինոամսագիրը հրատարակեց իտալացի նշանավոր կինոռեժիսոր Միքելանջելո Անտոնիոնիին ուղղված նրա նամակը և այդ նամակի՝ հասցեատիրոջն այդպես էլ չհասած պատասխանը։ Ստեղծագործող անհատի գլխավոր հատկանիշները համարելով նրբազգացությունը, իմաստնությունն ու փխրունությունը՝ Բարտը փորձում է հասկանալ ու կանխատեսել այդպիսի անհատի դերն ու ճակատագիրը ժամանակակից բովանդակազուրկ աշխարհում։ 

«Թանկագին Անտոնիոնի, 
Նիցշեն տիպաբանորեն առանձնացնում է երկու ֆիգուր՝ հոգևորականի ու արվեստագետի։ Հոգևորականները մեզանում որքան ասես շատ են՝ բազմապիսի դավանանքներով և նույնիսկ առանց դրանց։ Իսկ արվեստագետնե՞րը։ Ես կցանկանայի, եթե թույլ տաք, Ձեր ստեղծագործության որոշ բնահատուկ գծերի օգնությամբ արձանագրել երեք ուժեր, եթե կամենաք՝ երեք առաքինություններ, որոնցից էլ, ըստ իս, առաջանում է արվեստագետը որպես այդպիսին․ նրբազգացությունը, իմաստնությունը և այդ բոլորից առավել պարադոքսալը՝ փխրունությունը։  

Ի հակադրություն հոգևորականի՝ արվեստագետը զարմացած է ու հիացած․ նրա հայացքը կարող է լինել քննադատական, բայց ոչ երբեք՝ դատապարտող, ռեսենտիմենտն օտար է արվեստագետին։ Այնքանով, որքանով Դուք հանդիսանում եք արվեստագետ, Ձեր ստեղծագործությունն ուղղված է Մոդեռնին։ Շատերը Մոդեռնն ընկալում են որպես դրոշակ՝ հին աշխարհի ու դրա ոտնահարված արժեքների դեմ բարձրացված։ Սակայն Ձեր պարագայում Մոդեռնն ամենևին էլ չի ներկայանում որպես պարզ ընդդիմադրության անշարժ տարր․ ընդհակառակը՝ Մոդեռնը չլուծված բարդությունն է, հարցը՝ այն մասին, թե ինչպես ժամանակին հետևես ոչ միայն մեծ Պատմության մակարդակում, այլև փոքր պատմության ներսում՝ մեզնից յուրաքանչյուրի գոյությամբ չափվող։ 

Սկսելով նկարահանել պատերազմից անմիջապես հետո՝ Ձեր ֆիլմերում առաջ շարժվելիս հետևում էիք կրկնակի նրբազգացության սկզբունքին, որն ուղղված էր միաժամանակ արդի աշխարհին և ինքներդ Ձեզ։ Ձեր ֆիլմերից յուրաքանչյուրը նոր պատմական փորձ էր, վերընթաց փուլ, հրաժեշտ հին խնդրին և հարցի նոր առաջադրում․ սա նշանակում է, որ Դուք վերջին երեսուն տարիների պատմությունն ապրել ու իմաստավորել եք առանձնահատուկ նրբին կերպով՝ ո՛չ իրականության գեղարվեստական արտացոլման առումով և ո՛չ գաղափարախոսական ներգրավվածության կարգով, այլ որպես սուբստանցիա, որի ձգողականությունը Դուք պիտի որսայիք՝ անցնելով մի ֆիլմից մյուսին։ 

Ձևն ու բովանդակությունը Ձեզ մոտ հավասարապես պատմական են․ ինչպես մի անգամ նկատեցիք, դրամայի հոգեբանական ու կերպարանվող մակարդակներն աննշմարելի են։ Սոցիալականը, պատմողականը, նևրոտիկականը, ինչպես ասում են լեզվաբանները, ռելևանտության ոչ ավելի, քան առանձին մակարդակներն են, որպես այդպիսին՝ աշխարհի, որը հենց միակն է հանդիսանում արվեստագետի ուշադրության առարկան․ մենք տեսնում ենք նրա հետաքրքրությունների հաջորդականությունը, բայց ոչ հիերարխիան։ Լինենք անկեղծ․ ի տարբերություն մտածողի՝ արվեստագետն էվոլյուցիայի չի ենթարկվում, նա ասես ինչ-որ մի հիպերզգայուն գործիքի օգնությամբ բացահայտում է այն մոտալուտ Նորը, որ նրան ընծայում է իր սեփական պատմությունը։ Ձեր ստեղծագործությունը չի թվում անշարժ արտացոլանք, այն նման է գործվածքի, որի երանգախաղերը, հայացքի ուղղությունից ու ընկալման ջանքից կախված, արտացոլում են այն Սոցիալականը, այն Զգայականը և այն նորագույն ձևերը, որոնք առնչվում են Գույնի նկարագրության միջոցներին ու կարգին։ Դարաշրջանի նկատմամբ Ձեր ուշադրությունը չի հիշեցնում ո՛չ պատմաբանի հայացք, ո՛չ քաղաքագետի կամ բարոյախոսի տեսաբանություն․ դա, ավելի շուտ, ուտոպիստի հայացք է, որը ձգտում է ընկալունակ լինել նոր աշխարհի արժեքների հանդեպ՝ հենց այն պատճառով, որ նա արդեն չի ուզում լինել դրա մի մասը։ Արվեստագետի նրբազգացությունը՝ Ձեր պարագայում ի հայտ եկող, սիրահարի նրբազգացություն է, ցանկության նրբազգացություն։

Արվեստագետի իմաստնության ներքո ես նկատի ունեմ ամենևին էլ ո՛չ անտիկ առաքինությունը և, ավելի պակաս չափով, ինչ-որ մի միջնորդավորող դիսկուրս, այլ բարոյական գիտելիքը, դատողության այն ստուգությունը, որը թույլ է տալիս երբեք չխառնել իմաստն ու ճշմարտությունը։ Որքա՜ն հանցագործություններ է մարդկությունը կատարել հանուն Ճշմարտության։ Մինչդեռ ճշմարտությունը, ինչպես միշտ պարզվել է, ընդամենն իմաստ է։ Պատերազմներ, բռնաճնշումներ, ահաբեկչություն, ցեղասպանություն․ այս ամենը՝ հանուն իմաստի հաղթանակի։ Արվեստագետը, սակայն, գիտի, որ իրի իմաստը չի հանդիսանում իրի ճշմարտությունը․ այդ գիտելիքն էլ հենց իմաստնությունն է՝ խելահեղ իմաստնությունը, որը նրան առանձնացնում է ինքնավստահ մոլեռանդների խմբակցություններից և ամբոխներից։  

Այնինչ բոլորովին էլ ոչ բոլոր արվեստագետներն են օժտված այդ իմաստնությամբ․ նրանցից շատերը զբաղվում են իմաստ պարտադրելով։ Հենց այդ ահաբեկչական գործունեությունն էլ սովորաբար անվանվում է ռեալիզմ։ Երբ (Գոդարի հետ զրույցում) Դուք հայտարարում եք․ «Ես պահանջ եմ զգում իրականությունն արտահայտելու կատեգորիաներում, որոնք հանդիսանում են ոչ լիովին ռեալիստական», սա վկայում է իմաստի շատ ճշգրիտ զգացումի մասին․ այն չի պարտադրվում, բայց նաև չի մերժվում։ Այս դիալեկտիկան Ձեր ֆիլմերին հաղորդում է որոշակի նրբինություն (այստեղ կրկին կգործածեմ այդ բառը)․ Ձեր արվեստն այն է, որ ամբողջ ժամանակ, քայլ առ քայլ, ճանապարհ հարթեք դեպի անավարտ ու չլուծված իմաստը։ Այդպիսով, Ձեզ հաջողվում է չափազանց ճշգրիտ լուծել այն խնդիրը, որ ծառացած է մեր ժամանակի արվեստի առաջ․ հայտնվել ինչպես դոգմատիզմի, այնպես էլ անիմաստության մյուս կողմում։    

Այսպես, Ձեր վաղ շրջանի կարճամետրաժներում՝ քաղաքի մաքրման ծառայության մասին («Քաղաքի մաքրման ծառայություն» / N.U. - Nettezza urbana, 1948) կամ Տորվիսկոզա շրջանի կառուցման մասին («Յոթ գավազան, մեկ կոստյում» / Sette canne, un vestito, 1948), սոցիալական օտարացման քննադատական նկարագրությունը սկսում է առկայծել և մղվում է ետին պլան՝ մինչև վերջ, սակայն, չանհետանալով, տեղը զիջելով աշխատավոր մարմինների անմիջական ու դրամատիկ ապրումին։ «Ճիչի» (Il grido, 1957) առանցքային իմաստը, եթե կարելի է այդպես արտահայտվել, ճշգրիտ իմաստի անհնարինությունն է․ իր նույնականությունը գտնելու լիովին անընդունակ մարդու թափառումները, ինչպես նաև երկիմաստ վերջաբանը (ինքնասպանություն կամ դժբախտ պատահար)՝ ամեն ինչ հանդիսատեսին հակում է այն բանին, որ հարցականի տակ դրվի այդ ուղերձի բուն իմաստը։ Իմաստի այդ անհետացումը, բայց ո՛չ մերժումը, Ձեզ թույլ է տալիս ընդհատել ռեալիզմի հայտնի հոգեբանական ցուցումները։ «Կարմիր անապատում» նկարագրված ճգնաժամը (Il deserto rosso, 1964) զգացմունքների արդեն այն ճգնաժամը չէ, որը մենք տեսնում ենք «Խավարման» մեջ (L'eclisse, 1962)։ Զգացմունքների առումով այստեղ ամեն ինչ լիովին որոշակի է (հերոսուհին սիրում է իր ամուսնուն), բայց խախտվում է ինչ-որ երկրորդականը․ բեկվածք աֆեկտների գոտում, որ խույս է տալիս իմաստային հիմնակմախքից, զգայականության գաղտնագրից։ Ի վերջո, եթե փոքր-ինչ ավելի արագ շարժվենք, Ձեր վերջին ֆիլմերում իմաստի այդ առկախումը հայտնվում է բուն իրադարձության («Ֆոտոխոշորացում» / Blow up, 1966) և անհատի («Մասնագիտությունը՝ լրագրող» / Professione: reporter, 1975) նույնականացման կենտրոնում։ Ձեր կինոնկարների ներսում հետևողականորեն իրականացվում է անընդմեջ, բավականին հիվանդագին, բայց՝ անհրաժեշտ, քննադատական աշխատանք իմաստի ֆիրմային նշանի, այսինքն՝ ճակատագրի, հետ։ 

Այդ նույն առկայծումը, ես կգերադասեի, սակայն, այստեղ արտահայտվել ավելի ճշգրիտ, իմաստի այդ շեշտաշարժն իրականացվում է ֆիլմի տեխնիկական միջոցներով (բեմադրում, պլան, մոնտաժ)։ Ես չէ, որ պետք է դրանք վերլուծեմ, ես այդ գործում գիտակ չեմ։ Ինձ թվում է, թե ես այստեղ եմ այն նպատակով, որ ասեմ՝ որչա՜փ շատ են Ձեր ստեղծագործության մեջ, բուն կինեմատոգրաֆի մյուս կողմում, ներգրավված արդի բոլոր արվեստագետները։ Դուք աշխատում եք պատմության իմաստի նրբացման ուղղությամբ՝ այն, ինչ մարդը պատմում է, խոսում, տեսնում կամ զգում․ իմաստի այդ նրբացումը, ինչպես նաև այն համոզմունքը, թե իմաստը չի սահմանափակվում արտահայտվածով, այլ անփոփոխ ուղղվում է առաջ՝ տարված այն բանով, ինչը կա իմաստից դուրս։ Նման համոզմունքը կիսում է յուրաքանչյուր արվեստագետ, ով աշխատում է ոչ այնքան այս կամ այն տեխնիկայի օգտագործման ուղղությամբ, որքան՝ հենց այդ տարօրինակ երևույթի, այդ առկայծման։ Վերընծայման օբյեկտն առկայծում է, դոգմատիկան կոտորակվում է։ 

Ես հիշում եմ նկարիչ Բրակի խոսքերը․ «Նկարն ավարտվում է այն պահին, երբ իրեն հաջողվում է ջնջել գաղափարը»։ Ես վերհիշում եմ Մատիսին, ով իր անկողնում ձիթենի էր նկարում և հանկարծ սկսում էր ուսումնասիրել ճյուղերի միջև եղած բաց տեղերը, որոնց շնորհիվ կորսվում է իր կողմից պատկերվող օբյեկտի բուն տեսքը․ նոր օպտիկան վերացնում է «ձիթենի» կլիշեն։ Այդպիսով, Մատիսը բացահայտեց արևելյան արվեստի առանցքային սկզբունքը, որը միշտ ձգտում է պատկերել դատարկությունը կամ, ավելի շուտ, պատկերվող օբյեկտը որսում է մի հազվագյուտ պահի, երբ այն կորանում է դեպի նոր միջանկյալ տարածությունը՝ Բացվածքի տարածությունը։ Որոշակի իմաստով՝ այն, ինչ Դուք անում եք, կարող է անվանվել Բացվածքի արվեստ («Արկածը»՝ L’avventura, 1960, ապշեցուցիչ ճշգրտությամբ հաստատում է իմ այս ենթադրությունը), և, այսպիսով, Ձեր ստեղծագործությունը որոշակիորեն հարաբերակից է նաև Արևելքին։ Հենց Չինաստանի մասին Ձեր ֆիլմն («Չժուն Գո» / Chung Kuo - Cina, 1973) իմ մեջ ցանկություն առաջացրեց այնտեղ ուղևորվելու, և եթե, գրաքննության նկատառումներով պայմանավորված, այն չթույլատրվեց, ապա լոկ մեկ պատճառով՝ գրաքննիչներին չհաջողվեց հասկանալ այն, որ սերն այնտեղ քարոզչությունից ավելի զորեղ էր։ Ֆիլմի մասին դատում էին՝ ելնելով իշխական ռեֆլեքսից և ոչ թե ճշմարտության պահանջին համապատասխան։ Արվեստագետն իշխանությունից դուրս է, բայց նա որոշակի կապի մեջ է ճշմարտության հետ։ Ստեղծագործությունը, եթե դա իսկապես մեծ ստեղծագործություն է, միշտ այլաբանական է և ճշմարտությունը կրում է ուսին գցած․ իր աշխարհը Ծուռ է, ճշմարտության զարտուղին է։

Բայց ինչո՞ւ է իմաստի նրբինությունը հանդիսանում որոշիչ։ Հենց որ իմաստը դադարում է լինել նրբին, հենց որ այն սահմանվում է և սկսում է պարտադրվել, այն ակնթարթորեն դառնում է գործիք, խաղադրույք քաղաքական խաղում։ Իմաստի նրբինությունը քաղաքական ակտիվության երկրորդ ձևն է, այն նման է ցանկացած այլ ջանքի՝ իմաստի ֆանատիզմի փոշիացմանը, վիժեցմանը և վերացմանն ուղղված։ Այդօրինակ գործողություններն անվտանգ չեն։ Եվ երրորդ առաքինությունը (իսկ «առաքինություն» բառը՝ vertu, ես այստեղ գործածում եմ լատիներեն իմաստով՝ virtus, որ լատիներեն նշանակում է ուժ, ունակություն և այդ իմաստով տարբերվում է «առաքինության» ավելի ուշ շրջանի նշանակությունից։ Համեմատել նաև հունարեն arete-ի հետ՝ արժանապատվությունը որպես պիտանիություն, իրի նախասահմանում․- թարգմ․ օրինակը) նրա իսկ փխրունությունն է․ արվեստագետը վստահ չէ իր կյանքին ու ստեղծագործությանը։ Սա պարզ, բայց լրիվ լուրջ ենթադրություն է․ նա կարող է ամբողջովին անհետանալ։ 

Ահա արվեստագետի առաջին փխրունությունը․ նա փոփոխվող աշխարհի մասն է, բայց նա ինքն էլ այդ ընթացքում փոփոխվում է։ Հնչում է տափակ, սակայն հողը փախչում է նրա ոտքի տակից։ Նա երբեք չի կարող հաստատապես իմանալ, թե ինչի շնորհիվ է կյանքի կոչվել իր ստեղծագործությունը՝ աշխարհի փոփոխությա՞ն, թե՞ իր սուբյեկտիվության փոփոխության։ Կարծում եմ՝ ինքներդ Ձեզ միշտ հաշվետու եք եղել Ժամանակի այդ հարաբերականության համար, օրինակ՝ երբ հարցազրույցներից մեկում հայտարարում էիք․ «Եթե մենք այսօր խոսում ենք արդեն ոչ այն մասին, ինչը հնչում էր պատերազմից անմիջապես հետո, ապա դա տեղի է ունենում այն պատճառով, որ մեր շուրջն աշխարհը փոխվել է, սակայն մենք ինքներս էլ փոխվել ենք։ Փոխվել են մեր պահանջները, մեր շարժառիթները, մեր թեմաները»։ Փխրունությունն այստեղ արտահայտվում է էքզիստենցիալ կասկածի մեջ՝ արվեստագետին մի ստեղծագործությունից դեպի մյուսը շարժվելու գործընթացում համակած․ այդ կասկածը հիվանդագին է ու տառապալից, քանի որ արվեստագետը երբեք չգիտի՝ այն, ինչ նա արտահայտում է, արդյոք հանդիսանո՞ւմ է ճշմարտացի վկայություն փոփոխվող աշխարհի մասին, թե՞ միմիայն իր իսկ կարոտախտի ու ցանկության էգո-արտացոլումն է։ Էյնշտեյնյան աշխարհի թափառականը՝ նա երբեք հստակ չգիտի, թե ինչն է շարժվում՝ հենց գնա՞ցքը, թե՞ տարածություն-ժամանակը, և ո՞վ է ինքն այստեղ՝ վկա՞, թե՞ ցանկության մարդ։ 

Արվեստագետի փխրունության մյուս գործոնը, որքան էլ տարօրինակ է, հանդիսանում են նրա հայացքի հաստատակամությունն ու ամրությունը։ Իշխանությունը, ինչպիսին էլ լինի, կապակցված է բռնության հետ, և, այդ իմաստով, այն երբեք չի նայում․ բավական է հայացքը հապաղեցնի մեկ րոպեից ավելի (ընդամենը մեկ ավելորդ րոպե)՝ և իսկույնևեթ կկորցնի իշխանության սեփական էությունը։ Մինչդեռ արվեստագետը կանգ է առնում և նայում է շատ երկար, և ես այդպես էլ պատկերացնում եմ, թե Դուք կինեմատոգրաֆիստ եք դարձել, քանզի կինոխցիկը հենց աչքն է, որ տեխնիկապես դրդում է նայել։ Ահա այդ պարտադրանքին՝ բոլոր կինեմատոգրաֆիստների համար ընդհանուր, Դուք ավելացնում եք նաև իրերին արմատականորեն, ուղիղ իմաստով սպառիչ նայելու պահանջը։ Մի կողմից՝ Դուք երկար զննում եք այն, ինչը Ձեզ չեն էլ խնդրել ուսումնասիրել՝ ելնելով քաղաքական նկատառումներից (չինացի գյուղացիներին), մյուս կողմից՝ այն, ինչը բացառված է պատմողական փոխզիջումների բերումով (արկածի ավարտին)։ Ընդ որում՝ Ձեր սիրելի հերոսը նա է, ով ինքն է նայում (լուսանկարիչ կամ լրահաղորդ)։ Դա վտանգավոր է, քանի որ ենթադրվածից ավելի երկար նայելը (ուզում եմ սա համառորեն ընդգծել) նշանակում է՝ խախտել սահմանված բոլոր հնարավոր կարգերը․ չէ՞ որ, որպես կանոնավորում, հայացքի երկարությունը վերահսկվում է հասարակության կողմից։ Եվ այն փաստը, որ ստեղծագործությունը խույս է տալիս վերահսկողությունից, հենց ապացուցում է լուսանկարների կամ ֆիլմերի սկանդալայնությունը․ այդպիսին են լինում ոչ այնքան անպարկեշտները և ոչ այնքան ռազմատենչները, բայց ամենից «հնաորակները»։ 

Այսպիսով, արվեստագետի նկատմամբ սպառնալիքը բխում է ոչ միայն բարձրագույն իշխանությունից․ Պատմության ընթացքում Պետության գրաքննությանը ենթարկված հեղինակների ցուցակը մի անմխիթար տեսարան է։ Կա նաև կոլեկտիվ համոզվածության մշտական սպառնալիքը, թե հանրությունն, ըստ էության, կարող է հեշտությամբ գոհանալ առանց արվեստի։ Արվեստագետի գործունեությունը կասկածելի է, սահմանված զգացմունքների հարմարավետությունն ու անվտանգությունը խախտում է այն պատճառով, որ միաժամանակ և՛ ծախսատար է, և՛ անշահախնդիր, բայց նաև այն պատճառով, որ նոր հասարակությունը, որն ինքնափնտրտուքի մեջ է և դա անում է ամենատարբեր ռեժիմներում, դեռևս չի որոշել՝ հատկապես ի՞նչ կերպ է մտածելու, հատկապես ո՞րն է լինելու de luxe միտքը։ Մեր ճակատագիրը կանխորոշված չէ, և այդ անորոշությունը պայմանավորված չէ լոկ քաղաքական խաղաքայլերով, որոնք մենք կցանկանայինք բացատրել բուն աշխարհի անկատարությամբ․ դա կախված է մեծ Պատմությունից, որը թույլատրում է ոչ միայն մեր կարիքները, այլև մեր ցանկությունները, և սա ընդունելու համար անհրաժեշտ է ջանք։ 

Թանկագին Անտոնիոնի, ես այստեղ փորձեցի իմ սեփական բանականության լեզվով Ձեզ բացատրել, թե հատկապես ինչն է Ձեզ դարձնում մեր ժամանակի արվեստագետ՝ բուն կինեմատոգրաֆից անդին։ Սա պարզապես հաճոյախոսություն չէ, ինչը Դուք, իհարկե, հասկանում եք։ Չէ՞ որ այսօր արվեստագետ լինելը նշանակում է հայտնվել նրա վիճակում, ով պաշտպանված չէ ոչ մի սրբազան կամ սոցիալական գործառույթով, հանդիսավոր տեղ չի ստանում բուրժուական Մարդկության Լուսատուների Պանթեոնում, բայց յուրաքանչյուր առանձին ստեղծագործության մեջ պարտավոր է միմյանց բախել ժամանակակից սուբյեկտիվության այն բոլոր սպեկտրները, որոնցից են հանդիսանում (քանի որ մենք հոգևորականներ չենք) գաղափարախոսական հոգնությունը, ընկերակցության կեղծ գիտակցությունը, պարզ արվեստի գրավչությունն ու նողկալիությունը, պատասխանատվության տագնապը, մշտական ընտրողականության պահանջը, որ արվեստագետին հարկադրում է կտոր-կտոր լինել միայնակության ու հոտայնության միջև։ Ձեզ պետք է վայելել ներդաշնակության, հանգստի ու մտազգաստության կարճ ժամանակը, երբ ողջ հասարակությունը համախմբվել է Ձեր ստեղծագործության հանդեպ սիրո, գնահատանքի ու հիացմունքի շուրջ։ Չէ՞ որ արդեն վաղը կրկին կսկսվի ծանր աշխատանքը»։ 
Ռոլան Բարտ

«Իմ թանկագին բարեկամ,
շնորհակալ եմ քո "Camera lucida"-ի՝ լուսարձակող և միաժամանակ հիասքանչ գրքի համար։ Ինձ ապշեցրեց, որ դու այնտեղ քո մասին խոսում ես որպես «երկու լեզվի՝ քննադատականի ու արտահայտչականի միջև խաչված սուբյեկտի» մասին, և այդ նույնը դու հաստատել ես Կոլեժ դե Ֆրանսում՝ զարմանալի առաջին դասախոսությանդ ժամանակ։ 
Բայց ո՞վ է արվեստագետը, եթե ոչ այդ նույն սուբյեկտն՝ իր հերթին խաչված երկու լեզվի միջև, որոնցից մեկն արտահայտում է, իսկ մյուսը, հակառակը, թույլ չի տալիս արտահայտված լինել։
Եվ այդպես է միշտ։ Գեղարվեստական ստեղծագործության անհաղթահարելի ու անբացատրելի դրաման»։ 

Ես հենց այս նամակն էի գրում, երբ հեռախոսով տեղեկություն ստացա Ռոլան Բարտի մահվան մասին։ Ես ավտովթարի մասին ոչինչ չգիտեի և քարացա առանց շնչառության, սուր ցավը խոցեց գլուխս։ Առաջինը, որ նույն պահին մտածեցի․ ահա, հիմա մեր աշխարհում ավելի քիչ նրբամտություն ու խելք մնաց։ Ավելի քիչ սեր։ Այն ամբողջ սերը, որ նա ներդրեց ապրելու և գրելու համար, իր ամբողջ կյանքով ու իր գրով։ 
Ես կարծում եմ՝ որքան ավելի երկար մենք ապրենք այս սրընթացորեն հետադիմող աշխարհում, այնքան ավելի շատ կզգանք այն «առաքինությունների» պակասը, որոնց մասին նա խոսում էր, և որոնք ներհատուկ էին նրան։ 
Միքելանջելո Անտոնիոնի 

թարգմանությունը՝ Անուշ Բաբայանի 
«Մշակութային Հրապարակ» ամսաթերթ

կտավների հեղինակ՝ Միքելանջելո Անտոնիոնի

ՄԵԿՆԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

[ԽՄԲԱԳՐԻ ԸՆՏՐՈՒԹՅՈՒՆԸ]$type=one$count=3$meta=0$hide=home$label=0

Имя

«Ամարկորդ» «Բիթլզ» «Դավիթ Բեկ» «Զարե» «Լուսավոր ապագան» «Կին» փառատոն «Կինոարվեստ» մատենաշար «Հայֆիլմ» «Նռան գույնը» «Սոսե» «Սոսե» կինոփառատոն «Օսկար» 20֊ականներ 30-ականներ 40-ականներ 50-ականներ 60-ականներ 70-ականներ 80֊ականներ 90֊ականներ Adami BBC Disney GAIFF Pro Kinoversus VQuick հավելված Աբաս Քիարոսթամի Ագաթա Քրիստի Ագնեշկա Հոլանդ Ադել Ալ Պաչինո Ալան Ջ․ Պակուլա Ալան Փարքեր Ալբեր Ռեմի Ալբեր Քամյու Ալբերտ Էյնշտեյն Ալեխանդրո Գոնսալես Ինյարիտու Ալեն Գրանժերար Ալեն Դելոն Ալեն Ռենե Ալեքսանդր Դովժենկո Ալեքսանդր Կոտտ Ալիս Գի-Բլաշե Ալիսիա Վիկանդեր Ալֆրեդ Հիչքոկ Ակի Կաուրիսմյակի Ակիրա Կուրոսավա Աղասի Այվազյան Ամերիկյան կինոքննադատների ազգային խորհուրդ Ամերիկյան ֆիլմերի ցուցաշար Այցեքարտ Անահիտ Հակոբյան Անդրե Մորուա Անդրեյ Զվյագինցև Անդրեյ Կոնչալովսկի Անդրեյ Պլախով Անդրեյ Տարկովսկի Անիտա Էկբերգ Անյես Վարդա Անն Վյազեմսկի Աննա Կարինա Աննա Մանիանի Աննա Մելիքյան Աննի Ժիրարդո Անուկ Էմե Անուշ Բաբայան Անջեյ Ժուլավսկի Անջեյ Վայդա Անտոն Դոլին Անտոնիո Բանդերաս Անրի Վերնոյ Անրի-Ժորժ Կլուզո ապրիլ Առնո Բաբաջանյան Ավա Գարդներ Ավետիք Իսահակյան Ավրորա Մարդիգանյան Ատոմ Էգոյան Արա Գյուլեր Արամ Ավետիս Արամ Խաչատրյան Արամ Հակոբյան Արամ Պաչյան Արարատ Արգելված կինոարվեստ Արթուր Մեսչյան Արման Հարությունյան Արման Մանարյան Արմեն Հովհաննիսյան Արմեն Ջիգարխանյան Արմինե Նազարյան Արտակ Մարգարյան Արտավազդ Փելեշյան Բասթեր Կիտոն Բարձրորակ կինո [8] Բեթ Դևիս Բելա Տարր Բեն Աֆլեք Բեն Քինգսլի Բեն-Հուր Բենեդիկտ Քամբերբեթչ Բենեթ Միլլեր Բեռնարդո Բերտոլուչի Բերթ Լանկաստեր Բերտրան Բլիե Բիբի Անդերսոն Բիլ Մյուրեյ Բիլլի Ուայլդեր Բլեյք Էդվարդս Բյորկ Բոբ Ֆոսի Բորիս Կաուֆման Բրայան Սինգեր Բրեդ Փիթ Բրիջիտ Բարդո Գաբրիել Գարսիա Մարկես Գայանե Թադևոսյան Գեորգ Վիլհելմ Պաբստ Գերի Քուփեր Գերի Օլդմեն Գիլյերմո դել Տորո Գիտահանրամատչելի ֆիլմեր Գիտաֆանտաստիկ կինո Գլխավոր Գլուխգործոցներ [10] Գյունտեր Գրաս Գոդֆրի Ռեջիո Գրախոսական Գրեգորի Պեկ Գրետա Գարբո Գրիգորի Կոզինցև Գրողները կինոյում Դալթոն Տրամբո Դալիդա Դակոտա Ֆանինգ Դանիել Բըրդ Դանիել Դարիո Դասթին Հոֆման Դարեն Արոնոֆսկի Դարիո Արջենտո դեկտեմբեր Դեն Բրաուն Դենի Վիլնյով Դենիզ Գամզե Էրգյուվեն Դերասանի վարպետություն Դևիդ Բոուի Դևիդ Լին Դևիդ Լինչ Դևիդ Ուորք Գրիֆիթ Դևիդ Քրոնենբերգ Դևիդ Օուեն Ռասել Դևիդ Ֆինչեր Դիանա Կարդումյան Դիմանկար Դինո Բուցցատի Դինո Ռիզի Դմիտրի Կեսայանց Դյուկ Էլինգթոն Դոն Կիխոտ Դոնալդ Սազերլենդ Դուգլաս Ֆերբենքս Եժի Կավալերովիչ Եվա Գրին Եվրոպական կինոակադեմիա Երևանի «Գյոթե կենտրոն» Երիտասարդական կինոալիք Երկխոսություն Էդդի Ռեդմեյն Էդիտ Պիաֆ Էդմոնդ Քեոսայան Էդվարդ Հոփեր Էդվարդ Նորթոն Էդրիան Բրոուդի Էլեն Հակոբյան Էլթոն Ջոն Էլիա Կազան Էլիզաբեթ Թեյլոր Էլիո Պետրի Էլլա Ֆիցջերալդ Էլվիս Փրեսլի Էմի Ադամս Էմիլ Զոլա Էմիլի Բլանթ Էմիլի Դիքինսոն Էմիր Կուստուրիցա Էյզենշտեյն Էնդի Ուորհոլ Էնթոնի Հոփքինս Էնթոնի Քուին Էնիո Մորիկոնե Էննի Լեյբովից Էնրիկա Անտոնիոնի Էռնեստ Հեմինգուեյ Էռնստ Լյուբիչ Էտալոն 11 Էտորե Սկոլա Էրիկ Կլեպտոն Էրիկ Ռոմեր Թենգիզ Աբուլաձե Թենեսի Ուիլյամս Թեո Անգելոպուլոս Թերենս Դևիս Թերենս Մալիք Թերի Գիլիամ Թերի Ջորջ Թիերի Կոքլե Թիլդա Սուինթոն Թիմ Բարթոն Թիմուր Բեկմամբետով Թիփի Հեդրեն Թոմ Հենքս Թոմ Սելեք Թոմ Քրուզ Թոմ Ֆորդ Ժակ Անդրեասյան Ժակ Բեքեր Ժակ Բրել Ժակ Տատի Ժակլին Բիսեթ Ժան Բոդրիյար Ժան Գաբեն Ժան Թաթլյան Ժան Կոկտո Ժան Մարե Ժան Ռենո Ժան Ռենուար Ժան Ռուշ Ժան Վիգո Ժան-Լյուկ Գոդար Ժան-Լուի Տրենտինյան Ժան-Կլոդ Կարիեր Ժան-Պիեռ Դարդեն Ժան-Պիեռ Լեո Ժան-Պիեռ Կասել Ժան-Պիեռ Մելվիլ Ժան-Պոլ Բելմոնդո Ժան-Պոլ Սարտր Ժաննա Մորո Ժերար Դեպարդիե Ժերար Ֆիլիպ Ժորժ Կառվարենց Ժորժ Մելիես Ժորժ Ֆրանժու Ժուլյետ Բինոշ Իգոր Ստրավինսկի Իզաբել Յուպեր Իզաբելլա Ռոսելինի Իթան և Ջոել Քոեններ Ինգմար Բերգման Ինգրիդ Բերգման Իննա Սահակյան Ինոկենտի Սմոկտունովսկի Իվ Մոնտան Իվ Սեն Լորան Իրադարձություններ Իրանցի ռեժիսորներ Լավ կինո [7] Լավագույն ֆիլմեր Լարս ֆոն Թրիեր Լեհական կինո Լեոնարդո դի Կապրիո Լեոնիդ Ենգիբարյան Լև Ատամանով Լև Գրիշին Լևոն Աթոյանց Լիլիթ Աղաջանյան Լիլիթ Բեգլարյան Լինդսեյ Անդերսոն Լինո Վենտուրա Լիվ Թայլեր Լիվ Ուլման Լյուդմիլա Ցելիկովսկայա Լյուկ Դարդեն Լոուրենս Օլիվիե Լորեն Բեքոլ Լորենցո Քուին Լուի Արմսթրոնգ Լուի Գարել Լուի դը Ֆյունես Լուի Մալ Լուիս Բունյուել Լուկա Գուադանյինո Լուկինո Վիսկոնտի Խավիեր Բարդեմ Խմբագրի ընտրությունը Ծիրանի ծառ Կաձուո Իսիգուրո Կաննի կինոփառատոն Կառլ Թեոդոր Դրեյեր Կառլ Լագերֆելդ Կառլոս Ռեյգադաս Կառլոս Սաուրա Կատրին Դընյով Կատրին Ռոբ-Գրիե Կարեն Ավետիսյան Կարեն Շահնազարով Կարևոր Կարո Հալաբյան Կենձի Միձոգուտի Կիմ Նովակ Կինոաֆորիզմ Կինոերաժշտություն Կինոիլյուստրացիաներ կինոմոնտաժ Կինոյի պատմություն Կինոն և նորաձևությունը Կինոնորություններ կինոուղեցույց Կինոպատկերասրահ Կինովարկանիշ Կինովերսուս TV Կինոօրացույց Կիրստեն Դանստ Կլաուդիա Կարդինալե Կլաուս Կինսկի Կլարկ Գեյբլ Կլոդ Լելուշ Կլոդ Շաբրոլ Կլոդ Սոտե Կնուտ Համսուն Կշիշտոֆ Զանուսի Կշիշտոֆ Կեսլևսկի Կոբո Աբե Կոկո Շանել Կուրտ Վոնեգուտ Համո Բեկնազարյան Համր կինո Համր կինոյի աստղերը Համֆրի Բոգարտ Հայ կինոգործիչներ Հայաո Միյաձակի Հայկ Մանուկյան Հայկական կերպարներ Հայկական կինո Հանճարեղ ֆիլմեր [9.5] Հասմիկ Կարապետյան Հարիսոն Ֆորդ Հարոլդ Լլոյդ Հարվի Քեյթել Հարցազրույց Հեդի Լամար Հելմուտ Բերգեր Հելմուտ Նյուտոն Հենինգ Կառլսեն Հենրի Ֆոնդա Հենրիկ Հովհաննիսյան Հենրիկ Մալյան Հետադարձ հայացք Հիանալի ֆիլմեր [8.5] Հիրոսի Տեսիգահարա Հոդվածներ Հոկտեմբերին ծնված հայտնիները Հոու Սյաո-Սյան Հովհաննես Վարդումյան Հովսեփ Քարշ հունվար Հրայր Խաչատրյան Հրապարակախոսություն և մամուլ Ճապոնացի ռեժիսորներ Մալքոլմ ՄըքԴաուել Մահաթմա Գանդի Մայա Դերեն Մայք Նիքոլս Մայքլ Գրանդաջ Մայքլ Դուգլաս Մայքլ Հակոբյան Մայքլ Ջեքսոն Մայքլ Փաուել Մայքլ Քեյն Մայքլ Քյորթիս Մառլեն Դիտրիխ Մառլոն Բրանդո Մասակի Կոբայասի Մարդիկ և փաստեր Մարդիկ Մարտին Մարի Լաֆորե Մարիա Կալաս Մարինա Վլադի Մարինա Ցվետաևա Մարկո Ֆեռերի Մարշա Հանթ Մարչելո Մաստրոյանի Մարսել Կառնե Մարտին Լյութեր Քինգ Մարտին Սկորսեզե Մարտիրոս Սարյան Մեգ Ռայան Մեթ Դեյմոն Մեթ Դիլոն Մել Գիբսոն Մեծերը՝ արվեստի մասին Մեկ Կադր մեջբերումներ Մերի Փոփինս Մերիլ Սթրիփ Մերիլին Մոնրո Միգել Սապոչնիկ Միլան Կունդերա Միլոշ Ֆորման Միխալիս Կակոյանիս Միխայել Հանեկե Միխայիլ Բուլգակով Միխայիլ Գալուստյան Միխայիլ Կալատոզով Միշել Լեգրան Միշել Հազանավիչուս Միշել Մորգան Միշել Ուիլյամս Միշել Պիկոլի Միշել Փֆայֆեր Միրեյ Դարկ Միրեյ Մաթյո Միք Ջագեր Միքայել Թարիվերդիև Միքելանջելո Անտոնիոնի Միքի Ռուրք Մհեր Մկրտչյան Մոhսեն Մախմալբաֆ Մոնիկա Բելուչի Մոնիկա Վիտի Մորիս Շևալիե Մորիս Ռոնե Մուհամեդ Ալի Մուսա Յան Շվանկմայեր Յան Ֆլեմինգ Յասուձիրո Օձու Յոս Սթելինգ Յուլ Բրիներ Յուրի Գագարին Յուրի Նիկուլին Նագիսա Օսիմա Նատալի Փորթման Նարե Մկրտչյան Ներսես Հովհաննիսյան Նիկիտա Միխալկով Նիկոս Կազանձակիս Նինո Ռոտա Նիքոլ Քիդման Նկարահանման հրապարակ Նշանավոր զույգերը Նոյեմբերին ծնված հայտնիները Նոր ալիք Նումի Ռապաս Նունե Մանուկյան Նուրի Բիլգե Ջեյլան ՆՓԱԿ Շանտալ Աքերման Շառլ Ազնավուր Շառլոթ Գենսբուր Շատ լավ ֆիլմեր [7.5] Շերոն Թեյթ Շոն Փեն Շոն Քոների Շուշան Փիրումյան Ուես Անդերսոն Ուիթ Սթիլման Ուիլ Սմիթ Ուիլեմ Դեֆո Ուիլյամ Շեքսպիր Ուիլյամ Ուայլեր Ուիլյամ Սարոյան Ումբերտո Էկո Ունա Չապլին Ուոլթ Դիսնեյ Չառլզ Բուկովսկի Չառլզ Բրոնսոն Չառլզ Դիքենս Չառլզ Չապլին Չառլի Չապլին Չեխական նոր ալիք Չեկի Կարիո Պաբլո Պիկասո Պաոլո Սորենտինո Պաուլո Կոելյո Պավել Արսենով Պեդրո Ալմոդովար Պենելոպա Կրուս Պիեռ Բարու Պիեռ Կարդեն Պիեռ Պաոլո Պազոլինի Պիեռ Ռիշար Պիեռ-Օգյուստ Ռենուար Պիետրո Մարչելո Ջանկառլո Ջանինի Ջարեդ Լեթո Ջեյմս Դին Ջեյմս Ստյուարտ Ջեյմս Քեմերոն Ջեյն Բիրկին Ջեյն Օսթին Ջեյսոն Շվարցման Ջեյսոն Ռոբարդս Ջեյք Ջիլենհոլ Ջենիս Ջոփլին Ջենիֆեր Լոուրենս Ջերալդին Չապլին Ջերեմի Այրոնս Ջեք Լոնդոն Ջեք Նիքոլսոն Ջեք Ուորներ Ջեքի Չան Ջեքի Քուգան Ջիմ Ջարմուշ Ջինա Լոլոբրիջիդա Ջինա Ռոուլենդս Ջո Բեռլինգեր Ջոան Վուդվորդ Ջոան Քրոուֆորդ Ջոզեֆ Լոուզի Ջոն Կասավետիս Ջոն Մալկովիչ Ջոն Սթեյնբեք Ջոն Տուրտուրո Ջոն Տրավոլտա Ջոն Ֆորդ Ջոնի Դեփ Ջոնի Հոլիդեյ Ջորջ Լուկաս Ջորջ Օրուել Ջորջո Սթրելեր Ջուդ Լոու Ջուզեպե Տորնատորե Ջուլիանա Մուր Ջուլյետա Մազինա Ռայներ Վերներ Ֆասբինդեր Ռաֆայել Ներսիսյան Ռաֆայել Պապովյան Ռեյ Բրեդբերի Ռենատո Սալվատորի Ռենե Կլեր Ռիդլի Սքոթ Ռիշարդ Բուգայսկի Ռիչարդ Աթենբորո Ռիտա Հեյվորթ Ռյունոսկե Ակուտագավա Ռոբ Մարշալ Ռոբեր Բրեսոն Ռոբեր Օսեյն Ռոբերտ դե Նիրո Ռոբերտ Զեմեկիս Ռոբերտ Ռեդֆորդ Ռոբերտ Ռոդրիգես Ռոբերտ Վինե Ռոբերտո Ռոսելինի Ռոբին Ուիլյամս Ռոզա Պետրոսյան Ռոլան Բարտ Ռոլան կինոփառատոն Ռոման Բալայան Ռոման Պոլանսկի Ռոմի Շնայդեր Ռոն Հովարդ Ռոս Բաղդասարյան Ռուբեն Գևորգյանց Ռուբեն Մամուլյան Ռուդոլֆ Վալենտինո Ռունի Մարա Ռուփերթ Էվերեթ Ռոք Հադսոն Սաթենիկ Հակոբյան Սաթյաջիտ Ռայ Սալվադոր Դալի Սարիկ Անդրեասյան Սեմ Մենդես Սեմ Պեկինպա Սեմուել Բեքեթ Սեպտեմբեր Սերգեյ Դովլաթով Սերգեյ Էյզենշտեյն Սերգեյ Իսրայելյան Սերգեյ Փարաջանով Սերժ Գենսբուր Սերջիո Լեոնե Սև հայելի Սթենլի Կուբրիկ Սթենլի Կրամեր Սթիվ ՄըքՔուին Սթիվեն Զաիլյան Սթիվեն Հոքինգ Սթիվեն Սոդերբերգ Սթիվեն Սփիլբերգ Սթիվեն Քինգ Սիդնի Լյումետ Սիլվի Վարդան Սիլվիա Պլատ Սիմոն Աբգարյան Սիմոնա դը Բովուար Սիմոնա Սինյորե Սինդբադ ՍինեՄիտք Սիրելի ֆիլմերի տասնյակն ըստ… Սլավոյ Ժիժեկ Սյուզան Զոնթագ Սոնա Կարապողոսյան Սոս Սարգսյան Սոսե Սոֆի Լորեն Սոֆի Մարսո Սոֆյա Կոպոլա Սվեն Նյուկվիստ Ստալկեր Սցենար Սփենսեր Թրեյսի Սքարլեթ Յոհանսոն Վալերիո Ձուրլինի Վահե Հակոբյան Վահրամ Բաբայան Վահրիճ Բախչանյան Վան Հեֆլին Վավերագրական ֆիլմեր Վարպետության դասեր Վել Էյվերի Վեյկո Իունպուու Վենետիկի կինոփառատոն Վերա Խիտիլովա Վերներ Հերցոգ Վիկտոր Էրիսե Վիմ Վենդերս Վիվիեն Լի Վիտորիո դե Սիկա Վիրնա Լիզի Վլադիմիր Բորտկո Վլադիմիր Կոսմա Վլադիմիր Վիսոցկի Վոնգ Կար-Վայ Վուդի Ալեն Վուդի Հարելսոն Տաթև Հովակիմյան Տակեշի Կիտանո Տեսանյութեր Տիգրան Նալչաջյան Տիեզերքի գաղտնիքները Տոնինո Գուերա Տոտո Ցնցող ֆիլմեր [9] Փիթեր Գրինուեյ Փիթեր Ուստինով Փիթեր Օ'Թուլ Փինք Ֆլոյդ Փոլ Նյումեն Փոլ Վերհովեն Քեյթ Բլանշեթ Քեյթ Բոսվորթ Քեն Լոուչ Քենեթ Բրանա Քերի Գրանտ Քըրք Դուգլաս Քըրք Դուգլաս և Ուիլյամ Ուայլեր Քըրք Քըրքորյան Քլինթ Իսթվուդ Քոլին Ֆերթ Քսավիե Դոլան Քվենտին Տարանտինո Քրիսթոֆեր Նոլան Քրիստիան Բեյլ Օդրի Հեփբերն Օլեգ Յանկովսկի Օլիվեր Թվիստ Օլիվեր Սթոուն Օլիվիա դը Հևիլենդ Օմար Շարիֆ Օնորե Դոմիե Օուեն Ուիլսոն Օսիպ Մանդելշտամ Օսկար Ուայլդ Օրնելա Մուտի Օրսոն Ուելս Օրվա մեջբերումը Օրվա ֆիլմը Ֆաինա Ռանևսկայա Ֆանի Արդան Ֆեդերիկո Ֆելինի Ֆերնանդել Ֆիլիպ Կաուֆման Ֆիլիպ Նուարե Ֆիլմադարան Ֆոլկեր Շլյոնդորֆ Ֆոտոարխիվ Ֆրանկլին Ջ. Շաֆներ Ֆրանկո Ձեֆիրելլի Ֆրանսիական կինո Ֆրանսիս Վեբեր Ֆրանսուա Տրյուֆո Ֆրանց Կաֆկա Ֆրեդ Քելեմեն Ֆրեդի Մերքյուրի Ֆրենկ Կապրա Ֆրենկ Սինատրա Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպոլա Ֆրիդրիխ Վիլհելմ Մուրնաու Ֆրից Լանգ Ֆրունզե Դովլաթյան
false
ltr
item
KINOVERSUS: Ռոլան Բարտ և Միքելանջելո Անտոնիոնի. Երկու նամակ
Ռոլան Բարտ և Միքելանջելո Անտոնիոնի. Երկու նամակ
Ռոլան Բարտի՝ Միքելանջելո Անտոնիոնիին ուղղված նամակը և այդ նամակի պատասխանը։
https://1.bp.blogspot.com/-kN7t7__AaAE/XSWklH6QuMI/AAAAAAAAJu0/kH4OzMMxB8YUt-Te89VDqGBhyl-lY5USQCLcBGAs/s640/two%2Bletters.jpg
https://1.bp.blogspot.com/-kN7t7__AaAE/XSWklH6QuMI/AAAAAAAAJu0/kH4OzMMxB8YUt-Te89VDqGBhyl-lY5USQCLcBGAs/s72-c/two%2Bletters.jpg
KINOVERSUS
https://www.kinoversus.com/2019/07/roland-barthes-michelangelo-antonioni.html
https://www.kinoversus.com/
https://www.kinoversus.com/
https://www.kinoversus.com/2019/07/roland-barthes-michelangelo-antonioni.html
true
7755589357207652495
UTF-8
Ոչինչ չի գտնվել ԴԻՏԵԼ ԱՄԲՈՂՋԸ Կարդալ ավելին Պատասխանել Չեղարկել Ջնջել Հեղինակ Գլխավոր ԷՋԵՐ ՆՅՈՒԹԵՐ Դիտել ամբողջը ԿԱՐԴԱՑԵՔ ՆԱԵՎ ԹԵՄԱ ԱՐԽԻՎ SEARCH ԲՈԼՈՐ ՆՅՈՒԹԵՐԸ Ոչինչ չի գտնվել Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec հենց նոր 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Հետևում են Հետևել ՍԱ ՊՐԵՄԻՈՒՄ ՆՅՈՒԹ Է Տարածիր նյութը բացելու համար Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy