«Աշխարհն այլանդակ է, և մարդիկ տխուր են»


Իոսիֆ Բրոդսկու էսսեն Սերգեյ Դովլաթովի մասին՝ վերջինիս մահվան տարելիցի կապակցությամբ, 1991թ․-ի օգոստոսի 24-ին

Մեկ տարվա ընթացքում, որ անցել է նրա մահից, կարելի էր, թվում է, մի քիչ վարժվել նրա բացակայությանը։ Առավել ևս, որ մենք հանդիպում էինք ոչ շատ հաճախ, համենայնդեպս՝ Նյու Յորքում։ 

Հարազատ քաղաքում դեռևս կարելի է մարդուն հանդիպել փողոցում, կինոթատրոնի առջև գոյացած հերթում, 1-2 կարգին սրճարաններից մեկում։ Ինչը և տեղի էր ունենում՝ չխոսելով արդեն ծանոթների բնակարանների, ընդհանուր ընկերուհիների, այն փոքրաթիվ ամսագրերի շենքերի մասին, ուր մեզ ներս էին թողնում։ Հարազատ քաղաքում՝ ներառյալ ծայրամասերը, գրողի տեղագրությունը հասկանալի էր, և, ենթադրում եմ, մեր նոթատետրերում հասցեների ու հեռախոսահամարների երեք քառորդը համընկնում էին։ Նոր Աշխարհում, մեր բոլոր փոխադարձ ջանքերով հանդերձ, համընկնում էր լավագույն դեպքում մեկ տասներորդը։ Այդուհանդերձ, նրա բացակայությանը վարժվել դեռևս չի հաջողվում։  

Գուցեև ես այնքան էլ չեմ հարմարվել նրա բացակայությանը՝ հատկապես հաշվի առնելով սույն պոռթկումը։ Ինքդ քեզ վատագույնի մեջ կասկածելու հակումը կարող է ստիպել դրական պատասխան տալ այս հարցին։ Սոլիպսիզմը, սակայն, իր սահմաններն ունի․ մարդու կյանքը, նույնիսկ՝ մտերիմի, կարող է դրանցից նաև խուսափել, մահը ստիպում է ձեզ ուշքի գալ։ Պատկերացնել, որ նա դեռևս գոյություն ունի, պարզապես չի զանգահարում ու չի գրում՝ իր ողջ գրավչությամբ ու նույնիսկ ապացուցելիությամբ հանդերձ, քանզի նրա գրքերը մինչ այժմ շարունակում են լույս տեսնել, անմիտ է․ ես նրան ճանաչել եմ նախքան նրա՝ գրող դառնալը։ 

Գրողները, հատկապես՝ հրաշալիները, ի վերջո, չեն մահանում․ նրանք մոռացվում են, նորաձևությունից դուրս են գալիս, վերահրատարակվում են։ Այնքանով, որքանով գիրքը գոյություն ունի, ընթերցողի համար գրողը միշտ էլ ներկա է։ Ընթերցանության պահին ընթերցողը դառնում է այն, ինչ ինքը կարդում է, և նրա համար, ըստ էության, միևնույն է, թե որտեղ է գտնվում հեղինակը, ինչպիսին է նրա դրությունը։ Նրա համար հաճելի է իմանալ, իհարկե, որ հեղինակը հանդիսանում է իր ժամանակակիցը, բայց նրան առանձնապես չի վշտացնի, եթե դա այդպես չէ։ Գրողները, հատկապես՝ հրաշալիները, բնակչության մեկ շնչի հաշվով բավականին շատ են։ Ավելի շատ, համենայնդեպս, քան մարդիկ, ովքեր ձեզ համար իրապես թանկ են։ Մարդիկ, սակայն, մահանում են։  

Կարելի է մոտենալ գրադարակին և վերցնել նրա գրքերից մեկը։ Շապիկի վրա նրա լրիվ անունն է, բայց ինձ համար նա միշտ եղել է Սերյոժա։ Գրողին փաղաքշական անունով չեն դիմում․ գրողը դա միշտ ազգանուն է, իսկ եթե նա դասական է, ապա դա նաև անուն ու հայրանուն է։ Տասը-քսան տարի անց հենց այդպես էլ կլինի, բայց ես, ես երբեք չեմ իմացել նրա հայրանունը։ Երեսուն տարի առաջ, երբ մենք ծանոթացանք, ո՛չ շապիկների, ո՛չ գրականության մասին ընդհանրապես խոսք չկար։ Մենք Սերյոժան ու Իոսիֆն էինք, ավելին՝ մենք միմյանց դիմում էինք «Դուք»-ով, և այդ վերամբարձ-հեգնական, ինքներս մեզնից փոքր-ինչ վերացական շփման ձևն ու դիմելաձևն ի զորու չեղան փոխելու ո՛չ ալկոհոլը, ո՛չ ճակատագրի անհեթեթ ցատկերը։ Հիմա արդեն ոչինչ չի փոխի դա։   

Մենք ծանոթացել էինք հինգերորդ հարկի բնակարաններից մեկում, Ֆինլանդական կայարանի մոտ։ Տանտերը ԼՊՀ-ի բանասիրության ֆակուլտետի ուսանող էր․ հիմա նա այդ նույն ֆակուլտետի պրոֆեսոր է գերմանական փոքրիկ քաղաքում։ Բնակարանը մեծ չէր, բայց ալկոհոլ այնտեղ շատ կար։ Դա, կարծեմ, 1959-ի կամ 1960-ի ձմեռն էր, և մենք այն ժամանակ պաշարում էինք կարճ խուզված, բարետես միևնույն ամրոցը՝ Պեսկիի ինչ-որ մի կետում տեղակայված։ Այստեղ թվարկելու համար չափից դուրս արտասովոր պատճառներով ես շատ շուտով ստիպված եղա պաշարումը չեղարկել ու մեկնել Միջին Ասիա։ Երկու ամիս անց վերադառնալով՝ ես հայտնաբերեցի, որ ամրոցն ընկել է։   
  
Ինձ միշտ թվացել է, թե նրա վիթխարի հասակի պարագայում նրա հարաբերությունները մեր կարճլիկ, ճեփ-ճերմակահեր իրականության հետ պիտի դասավորվեին բավականին յուրօրինակ ձևով։ Նա միշտ հեռվից նկատելի էր, հատկապես եթե հաշվի առնենք հարազատ քաղաքի անթերի հեռանկարները, և քաղաքի յուրաքանչյուր տարածքում ակամա հայտնվում էր ուշադրության կենտրոնում։ Կարծում եմ, որ դա նրան մի քիչ ճնշում էր, հատկապես՝ պատանեկության տարիներին, և նրա շարժուձևին ու խոսքին բնորոշ էր ինչ-որ հեգնական սիրալիրություն՝ նրա ֆիզիկական ավելցուկի համար ասես արդարացող ու ներողություն հայցող։ Ըստ իս՝ մասամբ նաև այդ պատճառով նա հետագայում ձեռքը վերցրեց գրիչը․ տեղի ունեցող ամեն ինչի՝ աբսուրդի հասնող պարադոքսալության զգացողությունը՝ ինչպես նրա գիտակցությունից դուրս, այնպես էլ նրա գիտակցության ներսում, գործնականում բնորոշ է այն ամենին, ինչը դուրս է եկել նրա գրչի տակից։    
 
Մյուս կողմից՝ նրա կերպարանքի բացառիկությունը նրան ազատում էր իր արտաքին տեսքի չափից դուրս մեծ խնամքից։ Ամբողջ կյանքի ընթացքում, որքան նրան հիշում եմ, նա եղել է միևնույն սանրվածքով․ ես նրան չեմ հիշում ո՛չ երկարամազ, ո՛չ մորուքավոր։ Նրա զանգվածի մեջ կար որոշակի ավարտունություն, որը, որպես կանոն, առավել բնորոշ է սևահերներին, քան շիկահերներին․ թխահեր մարդը միշտ ավելի որոշակի է, նույնիսկ՝ հայելու մեջ։ Բանասիրականի աղջիկները նրան անվանում էին «մեր արաբը»՝ այն ժամանակ առաջին անգամ մեր էկրաններին հայտնված Օմար Շարիֆի հետ Սերյոժայի ունեցած հեռավոր նմանության պատճառով։ Իսկ ինձ նա միշտ աղոտ կերպով հիշեցնում էր կայսր Պյոտրին, թեպետ նրա դեմքն ամբողջությամբ զուրկ էր պյոտրյան կատվայնությունից․ քանզի հարազատ քաղաքի հեռանկարները (ինչպես ինձ էր թվում) պահպանում են այդ անդադար քայլող երկայնահասակի մասին հիշողությունը, և ինչ-որ մեկը պետք է ժամանակ առ ժամանակ լրացնի նրա կողմից օդում թողնված վակուումը։   

Հետո նա անհետացավ փողոցից, որովհետև հայտնվեց բանակում։ Այնտեղից նա վերադարձավ, ինչպես Տոլստոյը Ղրիմից՝ պատմվածքների փաթեթով և հայացքի մեջ որոշ շվարածությամբ։ Թե ինչու նա դրանք քարշ տվեց ինձ մոտ՝ այնքան էլ հասկանալի չէր, քանի որ ես բանաստեղծություններ էի գրում։ Մյուս կողմից՝ ես մի քանի տարով մեծ էի, իսկ երիտասարդության շրջանում երկու տարվա տարբերությունը բավականին նկատելի է՝ զգացվում է միջնակարգ դպրոցի իներցիան, բարձրդասարանցու բարդույթը․ եթե դուք գրում եք բանաստեղծություններ, դուք արձակագրի համեմատ է՛լ ավելի մեծ չափով եք բարձրդասարանցի։ Հետևելով այդ իներցիային՝ նա իր պատմվածքները ցույց էր տալիս նաև Նայմանին, ով առավել մեծ չափով էր բարձրդասարանցի։ Այդ ժամանակ նա երկուսիս կողմից մի լավ հանդիմանվեց․ այդուհանդերձ, չդադարեց պատմվածքները մեզ ցույց տալ, քանի որ չդադարեց դրանք հորինել։      
  
Բանաստեղծություն գրողների հանդեպ նրա այդ վերաբերմունքը պահպանվեց ամբողջ կյանքում։ Գուշակություն չեմ անի, թե այդ տարիների՝ առավելապես ներողամիտ-հեգնական մեր գնահատականներից ու դատողություններից ո՞րը նրան օգուտ տվեց։ Անկասկած է մի բան․ նրան առաջնորդում էր լիովին անգիտակցական զգացողությունը, թե արձակը պետք է չափվի բանաստեղծության հետ։ Դրա ետևում կար, իհարկե, ինչ-որ մի ավելի մեծ բան․ պատկերացումը առավել կատարյալ հոգիների գոյության մասին, քան իր սեփականն է։ Կարևոր չէր՝ հարմա՞ր էինք մենք այդ դերին, թե՞ ոչ, ավելի շուտ՝ ոչ․ կարևոր էր, որ այդ պատկերացումը գոյություն ուներ, արդյունքում՝ կարծում եմ, ոչ ոք չտուժեց։    

Հիմա ետ նայելով՝ պարզ է, որ նա թղթի վրա ձգտում էր բանաստեղծական խոսքին բնորոշ հակիրճության, արձանագրայնության՝ արտահայտության առավելագույն տարողունակության։ Ռուսերենով այդ կերպ արտահայտվողը միշտ էլ թանկ է վճարում իր ոճաբանության համար։ Մենք երկարաբանող ու բազմաբարդ ազգ ենք, մենք ստորադասական նախադասության, պտույտագոյացող ածականների մարդիկ ենք։ Հակիրճ խոսողը, առավել ևս՝ հակիրճ գրողը, վհատեցնում և, ասես, անվանարկում է մեր բառային լիառատությունը։ Զրուցակիցը, մարդկանց հետ հարաբերությունները առհասարակ սկսում են ընկալվել որպես բալաստ, մեռած բեռ, և ինքը՝ զրուցակիցը առաջինն է, ով դա զգում է։ Նույնիսկ եթե նա հարմարվում է ձեր հաճախականությանը, համբերությունը երկար չի տևում։ 
 
Իրականության կախումը գրականության առաջարկած ստանդարտներից չափազանց հազվագյուտ երևույթ է։ Իրականության ձգտումն՝ իրեն պարտադրել գրականությանը՝ շատ ավելի տարածված երևույթ է։ Ամեն ինչ բարեհաջող է անցնում, եթե գրողը պարզապես պատմիչ է՝ պատմությունները, կյանքում պատահած դեպքերը և այլնը շարադրող։ Այդպիսի շարադրանքից միշտ կարելի է դեն նետել մի կտոր, կրճատել ֆաբուլան, վերադասավորել իրադարձությունները, փոխել հերոսների անունները և գործողության վայրը։ Իսկ թե գրողը ոճաբան է, ապա աղետն անխուսափելի է՝ ոչ միայն նրա ստեղծագործությունների, այլև կենցաղային առումով։    

Սերյոժան նախևառաջ հրաշալի ոճաբան էր։ Նրա պատմվածքները հիմնված էին առավելապես ֆրազի ռիթմի վրա, հեղինակային խոսքի կադանսի վրա։ Դրանք գրված են բանաստեղծությունների պես․ սյուժեն այստեղ ունի երկրորդական նշանակություն, այն ընդամենը առիթ է խոսքի համար։ Դա ավելի շուտ երգեցողություն է, քան շարադրանք, և զրուցակից ունենալու հավանականությունը այդպիսի ձայն ու լսողություն ունեցող մարդու համար, զուգերգի հավանականությունը մեծ հազվագյուտություն է։ Զրուցակիցը սկսում է զգալ, որ իր բերանի մեջ շիլա է, և գործնականում հենց այդպես էլ պատահում է։ Կյանքն իրականում վերածվում է գրամեքենայի վրա սոլոյի, քանզի վաղ թե ուշ գրողի մեջ եղած մարդը կախվածության մեջ է հայտնվում մարդու մեջ եղած գրողից, ո՛չ սյուժեից, այլ ոճից։ 
Իր բնատուր ողջ մեղմությամբ ու բարեսրտությամբ հանդերձ՝ նրա անհամատեղելիությունը շրջակա միջավայրի հետ, նախևառաջ՝ գրական միջավայրի հետ, անխուսափելի էր ու ակնհայտ։ Գրողն արարիչ է այն իմաստով, որ ստեղծում է մինչ այդ գոյություն չունեցած կամ չնկարագրված գիտակցության տեսակ, աշխարհընկալման տեսակ։ Նա արտացոլում է իրականությունը, բայց ոչ թե հայելու պես, այլ որպես օբյեկտ, որի վրա այդ իրականությունը հարձակվում է․ Սերյոժան, այդքանով հանդերձ, նաև ժպտում էր։ Նրա պատմվածքներից ծնված մարդու կերպարը ռուսական գրական ավանդույթի հետ չհամընկնող կերպար է և, իհարկե, բավականին ինքնակենսագրական կերպար։ Դա մի մարդ է, ով չի արդարացնում իրականությունը կամ ինքն իրեն, իրականությունն իրենից հեռու քշող մարդ՝ տարածքից դուրս եկող և ոչ թե այնտեղ կարգուկանոն հաստատել փորձող կամ խոր իմաստը, նախախնամության ձեռքը նկատող։  

Ուր է նա այդ տարածքից դուրս գալիս՝ բաժակածախ կրպակ, աշխարհի ծայրը, յոթ սարից այն կողմ՝ տասներորդական հարց է։ Այս գրողն իր հետ տեղի ունեցածից դրամաներ չի սարքում, քանզի դրաման նրան դուր չի գալիս՝ ո՛չ ֆիզիկական, ո՛չ հոգեբանական։ Նա հրաշալի է առաջին հերթին հենց ռուսական գրականության ողբերգական ավանդույթից (որը միշտ իներցիայի վեհանձն անունն է), նույն կերպ նաև՝ դրա մխիթարիչ պաթոսից հրաժարումով։ Նրա արձակի տոնայնությունը ծաղրական-զուսպ է՝ նրա կողմից նկարագրվող գոյության ամբողջ հուսահատությամբ հանդերձ։ Նրա գրական արմատների, ազդեցությունների և այլնի մասին խոսակցությունները անիմաստ են, քանզի գրողն այն ծառն է, որը հողից է դուրս հրվում։ Ասեմ միայն, որ նրա ամենասիրելի հեղինակներից մեկը Շերվուդ Անդերսոնն էր, ում «Ասմունքողի պատմությունը» Սերյոժան պահպանում էր աչքի լույսի պես։   

Նրան ընթերցելը հեշտ է։ Նա, ասես, իր հանդեպ ուշադրություն չի պահանջում, չի պնդում մարդկային բնության վերաբերյալ իր մտահանգումները կամ դիտարկումները, իրեն չի պարտադրում ընթերցողին։ Ես նրա գրքերը կլանում էի միջինը 3-4 ժամվա անընդմեջ ընթերցանության ընթացքում․ որովհետև նրա խոսքաձևի հենց այդ մեղմավարությունից դժվար էր կտրվել։ Նրա պատմվածքների ու վիպակների առաջացրած անփոփոխ արձագանքը՝ երախտագիտություն հավակնության բացակայության համար, իրերին ուղղված հայացքի սթափության համար, առողջ դատողության՝ նրա յուրաքանչյուր պարբերության մեջ հնչող այդ ոչ բարձր երաժշտության համար։ Նրա խոսքի եղանակն ընթերցողի մեջ դաստիարակում է զսպվածություն և սթափեցնող ազդեցություն է գործում․ դուք դառնում եք նա ինքը, և դա լավագույն թերապիան է, որ կարող է առաջարկվել ժամանակակցին, էլ չասենք՝ հետնորդին։ 
Հայրենիքում նրա ունեցած անհաջողությունը պատահական չէ, թեպետ, կարծում եմ, ժամանակավոր է։ Ամերիկյան ընթերցողների շրջանում նրա ունեցած հաջողությունը հավասարապես բնական է և, ենթադրվում է, անանցողիկ։ Նրան, ինչպես պարզվեց, համեմատաբար հեշտ էր թարգմանելը, քանզի նրա շարահյուսությունը թարգմանչի համար խոչընդոտներ չէր ստեղծում։ Վճռորոշ դերը, սակայն, խաղաց, իհարկե, ժողովրդավարական հասարակության ցանկացած անդամի կողմից ճանաչելի տոնայնությունը՝ առանձին մարդը, ով թույլ չի տալիս իրեն պարտադրել զոհի կարգավիճակ, ով ազատ է բացառիկության բարդույթից։

Այդ մարդը հավասարի պես է խոսում հավասարների հետ հավասարների մասին․ նա մարդկանց նայում է ոչ թե ներքևից վերև, ոչ թե վերևից ներքև, այլ, ասես, կողքից։ Նրա ստեղծագործություններին, եթե դրանք երբևէ լույս տեսնեն ամբողջական ժողովածուով, կարելի է, որպես բնաբան, լրիվ իրավունքով նախադրել ամերիկացի հրաշալի բանաստեղծ Ուոլես Սթիվենսի տողը․ «Աշխարհն այլանդակ է, և մարդիկ տխուր են»։ Դա համապատասխանում է ըստ բովանդակության, դա նաև հնչում է Սերյոժայի ոճով։ 
Հարկավոր չէ մտածել, թե նա ձգտում էր դառնալ ամերիկացի գրող, թե նա «ենթակա էր ազդեցությունների», թե նա Ամերիկայում գտավ իրեն ու իր տեղը։ Դա ամենևին այդպես չէր, և հարցն այստեղ այլ է։ Հարցն այն է, որ Սերյոժան պատկանում էր մի սերնդի, որը անհատապաշտության գաղափարն ու մարդկային գոյության ինքնավարության սկզբունքն ընկալել էր ավելի լուրջ, քան դա արվել էր որևէ մեկի կողմից որևէ տեղում։ Ես այդ մասին խոսում եմ գործի իմացությամբ, քանզի պատիվ ունեմ՝ մեծ ու տխուր պատիվ՝ պատկանելու այդ սերնդին։ Այդ գաղափարը դեռևս ոչ մի տեղ արտահայտված չի եղել ավելի լիարժեք ու հասկանալի, քան ամերիկյան գրականության մեջ՝ սկսած Մելվիլից և Ուիթմենից ու ավարտած Ֆոլքներով ու Ֆրոսթով։ Ով ցանկանում է, կարող է դրան գումարել նաև ամերիկյան կինեմատոգրաֆը։ Մյուսներն իրավունք ունեն մեր այդ համախոհությունը բացատրելու նաև կոլեկտիվիզմի հեղձուկ կլիմայով, որի մեջ մենք մեծացել էինք։ Դա կհնչի համոզիչ, բայց իրականությանը չի համապատասխանի։  

Անհատապաշտության, ինքնին մարդու՝ մեկուսի և անաղարտ վիճակում, գաղափարը մեր սեփականն էր։ Դրա ֆիզիկական իրականացման հնարավորությունը չնչին էր, եթե չասենք՝ առհասարակ բացակայում էր։ Տարածության մեջ տեղափոխության մասին, առավել ևս՝ դեպի այն սահմաններ, որտեղից մեր առաջ հայտնվել էին Մելվիլը, Ուիթմենը, Ֆոլքները և Ֆրոսթը, խոսք անգամ չկար։ Իսկ երբ դա դարձավ իրականանալի, մեզնից շատերի համար իրականացնելն արդեն ուշ էր․ այդ գաղափարի ֆիզիկական իրագործման կարիքը մենք այլևս չունեինք։ Քանզի անհատապաշտության գաղափարն այդ ժամանակ մեզ համար արդեն դարձել էր իսկապես գաղափար՝ վերացական, մետաֆիզիկական, եթե կամենաք, կատեգորիա։ Այդ իմաստով՝ մենք գիտակցության մեջ և թղթի վրա հասել էինք ավելի մեծ ինքնավարության, քան դա, որտեղ էլ լինի, մարմնավորելի է իրականում։ Այս առումով մենք եղանք ավելի մեծ չափով «ամերիկացիներ», քան ԱՄՆ-ի բնակչության մեծամասնությունը․ լավագույն դեպքում՝ մեզ մնում էր ինքներս մեզ «դեմքով» ճանաչել այն հասարակության սկզբունքներում և ինստիտուտներում, որի մեջ մենք ճակատագրի բերումով հայտնվել էինք։ 

Այդ հասարակությունն էլ, իր հերթին, իրեն որոշակի մակարդակով ճանաչեց մեր մեջ, և դրանով էլ բացատրվում է Սերյոժայի գրքերի հաջողությունը ամերիկացի ընթերցողների շրջանում։ «Հաջողությունը», սակայն, ամենաճշգրիտ տերմինը չէ․ նա և նրա ընտանիքը չափազանց հաճախ չէին կարողանում ծայրը ծայրին հասցնել։ Նա ապրում էր գրական օրավարձու աշխատանքով՝ միշտ շատ վատ վարձատրվող, իսկ վտարանդիության մեջ՝ առավել ևս։ «Հաջողություն» ասելիս ես նկատի ունեմ այն, որ նրա թարգմանությունների թարգմանությունները տպագրվում էին երկրի լավագույն ամսագրերում և հրատարակչություններում, և ոչ թե նկատի ունեմ նրա պայմանագրերը Հոլիվուդի հետ և նրա անշարժ գույքի ծավալը։ Այդուհանդերձ, դա պրոֆեսիոնալ գրողի ճշմարիտ, ազնիվ, վերջիվերջո՝ սարսափելի կյանքն էր, և ես նրանից երբեք բողոքներ չեմ լսել։ Չեմ կարծում, թե նա շատ էր վշտացած Հոլիվուդի հետ պայմանագրերի բացակայության համար, ո՛չ ավելի, քան «Մոսֆիլմի» հետ դրանց բացակայության համար։ 

Երբ մարդն այդքան վաղ է մահանում, ի հայտ են գալիս ենթադրություններ նրա կամ շրջապատի գործած սխալի մասին։ Դա բնական փորձ է՝ կորստից առաջացած վշտից, հրեշավոր ցավից պաշտպանվելու։ Ես չեմ կարծում, թե վշտից պետք է պաշտպանվել, և թե այդ պաշտպանությունը կարող է հաջողվել։ Գոյության այլ տարբերակների մասին դատողությունները, ի վերջո, նվաստացուցիչ են նրա համար, ով այդ տարբերակները չի ունեցել։ Չեմ կարծում, թե Սերյոժայի կյանքը կարող էր ապրվել այլ կերպ․ մտածում եմ միայն, որ նրա ավարտը կարող էր լինել ուրիշ, պակաս սարսափելի։ Այդչափ մղձավանջային ավարտ՝ ամառային հեղձուկ օրը շտապօգնության մեքենայում, Բրուքլինում, կոկորդից դուրս ցայտած արյունով և երկու պուերտոռիկացի տխմարներով՝ իբրև սանիտարներ, նա ինքը երբեք չէր գրի․ ոչ թե այն պատճառով, որ չէր կանխատեսել, այլ այն պատճառով, որ հակակրանք ուներ չափազանց ուժեղ էֆեկտների նկատմամբ։ 

Վշտից, կրկնում եմ, անիմաստ է պաշտպանվելը։ Թերևս, նույնիսկ ավելի լավ է թույլ տալ վշտին՝ ձեզ ամբողջությամբ ճզմելու․ դա, համենայնդեպս, գոնե ինչ-որ կերպ համեմատելի կլինի կատարվածի հետ։ Եթե ձեզ հետագայում հաջողվի ոտքի կանգնել և ուղղել մեջքը, կուղղվի նաև հիշողությունը նրա մասին, ում կորցրել եք։ Հենց նրա մասին հիշողությունն էլ ձեզ կօգնի մեջքն ուղղել։ Նրանք, ովքեր ճանաչել են Սերյոժային միայն որպես գրողի, դա, հավանաբար, ավելի հեշտ կանեն, քան նրանք, ովքեր ճանաչել են և՛ գրողին, և՛ մարդուն, քանզի մենք կորցրել ենք երկուսին էլ։ Բայց եթե մեզ հաջողվի դա անել, ապա մենք նաև շատ ավելի երկար կհիշենք նրան՝ որպես մի մարդու, ով կյանքին ավելի շատ տվեց, քան կյանքից վերցրեց։ 

թարգմանությունը՝ Անուշ Բաբայանի
«Մշակութային Հրապարակ» ամսաթերթ

ՄԵԿՆԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

[ԽՄԲԱԳՐԻ ԸՆՏՐՈՒԹՅՈՒՆԸ]$type=one$count=3$meta=0$hide=home$label=0

Имя

«Ամարկորդ» «Բիթլզ» «Դավիթ Բեկ» «Զարե» «Լուսավոր ապագան» «Կին» փառատոն «Կինոարվեստ» մատենաշար «Հայֆիլմ» «Նռան գույնը» «Ռոլան» կինոփառատոն «Սոսե» «Սոսե» կինոփառատոն «Օսկար» 20֊ականներ 30-ականներ 40-ականներ 50-ականներ 60-ականներ 70-ականներ 80֊ականներ 90֊ականներ Adami BBC Disney GAIFF Pro Kinoversus VQuick հավելված Աբաս Քիարոսթամի Ագաթա Քրիստի Ագնեշկա Հոլանդ Ադել Ալ Պաչինո Ալան Ջ․ Պակուլա Ալան Փարքեր Ալբեր Ռեմի Ալբեր Քամյու Ալբերտ Էյնշտեյն Ալեխանդրո Գոնսալես Ինյարիտու Ալեխանդրո Խոդորովսկի Ալեն Գրանժերար Ալեն Դելոն Ալեն Ռենե Ալեքսանդր Դովժենկո Ալեքսանդր Դրանկով Ալեքսանդր Խանժոնկով Ալեքսանդր Կոտտ Ալիս Գի-Բլաշե Ալիսիա Վիկանդեր Ալֆրեդ Հիչքոկ Ակի Կաուրիսմյակի Ակիրա Կուրոսավա Աղասի Այվազյան Ամերիկյան կինոքննադատների ազգային խորհուրդ Ամերիկյան ֆիլմերի ցուցաշար Այցեքարտ Անահիտ Հակոբյան Անդրե Մորուա Անդրեյ Զվյագինցև Անդրեյ Կոնչալովսկի Անդրեյ Պլախով Անդրեյ Տարկովսկի Անիտա Էկբերգ Անյես Վարդա Անն Վյազեմսկի Աննա Կարինա Աննա Մանիանի Աննա Մելիքյան Աննի Ժիրարդո Անուկ Էմե Անուշ Բաբայան Անջեյ Ժուլավսկի Անջեյ Վայդա Անտոն Դոլին Անտոնիո Բանդերաս Անտոնիո Մենեգետտի Անրի Վերնոյ Անրի-Ժորժ Կլուզո ապրիլ Առնո Բաբաջանյան Ավա Գարդներ Ավետիք Իսահակյան Ավրորա Մարդիգանյան Ատոմ Էգոյան Արա Գյուլեր Արամ Ավետիս Արամ Խաչատրյան Արամ Հակոբյան Արամ Պաչյան Արարատ Արգելված կինոարվեստ Արթուր Մեսչյան Արթուր Քլարկ Արման Հարությունյան Արման Մանարյան Արմեն Հովհաննիսյան Արմեն Ջիգարխանյան Արմինե Նազարյան Արուն Քարթիք Արտավազդ Փելեշյան Բասթեր Կիտոն Բարձրորակ կինո [8] Բեթ Դևիս Բելա Տարր Բեն Աֆլեք Բեն Քինգսլի Բեն-Հուր Բենեդիկտ Քամբերբեթչ Բենեթ Միլլեր Բեռնարդո Բերտոլուչի Բերթ Լանկաստեր Բերտրան Բլիե Բիբի Անդերսոն Բիլ Մյուրեյ Բիլլի Ուայլդեր Բլեյք Էդվարդս Բյորկ Բոբ Ֆոսի Բորիս Կաուֆման Բրայան Սինգեր Բրեդ Փիթ Բրիջիտ Բարդո Գաբրիել Գարսիա Մարկես Գայանե Թադևոսյան Գեորգ Վիլհելմ Պաբստ Գերի Քուփեր Գերի Օլդմեն Գիլյերմո դել Տորո Գիտահանրամատչելի ֆիլմեր Գիտաֆանտաստիկ կինո Գլխավոր Գլուխգործոցներ [10] Գյունտեր Գրաս Գոդֆրի Ռեջիո Գրախոսական Գրեգորի Պեկ Գրետա Գարբո Գրիգորի Կոզինցև Գրողները կինոյում Դալթոն Տրամբո Դալիդա Դակոտա Ֆանինգ Դանիել Բըրդ Դանիել Դարիո Դասթին Հոֆման Դարեն Արոնոֆսկի Դարիո Արջենտո դեկտեմբեր Դեն Բրաուն Դենի Վիլնյով Դենիզ Գամզե Էրգյուվեն Դերասանի վարպետություն Դևիդ Բոուի Դևիդ Լին Դևիդ Լինչ Դևիդ Ուորք Գրիֆիթ Դևիդ Քրոնենբերգ Դևիդ Օուեն Ռասել Դևիդ Ֆինչեր Դիանա Կարդումյան Դիմանկար Դինո Բուցցատի Դինո Ռիզի Դմիտրի Կեսայանց Դյուկ Էլինգթոն Դոն Կիխոտ Դոնալդ Սազերլենդ Դովժենկո Դուգլաս Ֆերբենքս Եժի Կավալերովիչ Եվա Գրին Եվրոպական կինոակադեմիա Երևանի «Գյոթե կենտրոն» Երիտասարդական կինոալիք Երկխոսություն Էդդի Ռեդմեյն Էդիտ Պիաֆ Էդմոնդ Քեոսայան Էդվարդ Հոփեր Էդվարդ Նորթոն Էդրիան Բրոուդի Էլեն Հակոբյան Էլթոն Ջոն Էլիա Կազան Էլիզաբեթ Թեյլոր Էլիո Պետրի Էլլա Ֆիցջերալդ Էլվիս Փրեսլի Էմի Ադամս Էմիլ Զոլա Էմիլի Բլանթ Էմիլի Դիքինսոն Էմիր Կուստուրիցա Էյզենշտեյն Էնդի Ուորհոլ Էնթոնի Հոփքինս Էնթոնի Քուին Էնիո Մորիկոնե Էննի Լեյբովից Էնրիկա Անտոնիոնի Էռնեստ Հեմինգուեյ Էռնստ Լյուբիչ Էտալոն 11 Էտորե Սկոլա Էրիկ Կլեպտոն Էրիկ Ռոմեր Էրմլեր Թենգիզ Աբուլաձե Թենեսի Ուիլյամս Թեո Անգելոպուլոս Թերենս Դևիս Թերենս Մալիք Թերի Գիլիամ Թերի Ջորջ Թիերի Կոքլե Թիլդա Սուինթոն Թիմ Բարթոն Թիմուր Բեկմամբետով Թիփի Հեդրեն Թոմ Հենքս Թոմ Սելեք Թոմ Քրուզ Թոմ Ֆորդ Ժակ Անդրեասյան Ժակ Բեքեր Ժակ Բրել Ժակ Դերիդա Ժակ Տատի Ժակլին Բիսեթ Ժան Բոդրիյար Ժան Գաբեն Ժան Թաթլյան Ժան Կոկտո Ժան Մարե Ժան Ռենո Ժան Ռենուար Ժան Ռուշ Ժան Վիգո Ժան-Լյուկ Գոդար Ժան-Լուի Տրենտինյան Ժան-Կլոդ Կարիեր Ժան-Պիեռ Դարդեն Ժան-Պիեռ Լեո Ժան-Պիեռ Կասել Ժան-Պիեռ Մելվիլ Ժան-Պոլ Բելմոնդո Ժան-Պոլ Սարտր Ժաննա Մորո Ժերար Դեպարդիե Ժերար Ֆիլիպ Ժորժ Կառվարենց Ժորժ Մելիես Ժորժ Ֆրանժու Ժուլյետ Բինոշ Իգոր Ստրավինսկի Իզաբել Յուպեր Իզաբելլա Ռոսելինի Իթան և Ջոել Քոեններ Ինգմար Բերգման Ինգրիդ Բերգման Իննա Սահակյան Ինոկենտի Սմոկտունովսկի Իոսիֆ Բրոդսկի Իվ Մոնտան Իվ Սեն Լորան Իրադարձություններ Իրանցի ռեժիսորներ Լավ կինո [7] Լավագույն ֆիլմեր Լարս ֆոն Թրիեր Լեհական կինո Լեոնարդո դի Կապրիո Լեոնիդ Ենգիբարյան Լև Ատամանով Լև Գրիշին Լևոն Աթոյանց Լիլիթ Աղաջանյան Լիլիթ Բեգլարյան Լինդսեյ Անդերսոն Լինո Վենտուրա Լիվ Թայլեր Լիվ Ուլման Լյուդմիլա Ցելիկովսկայա Լյուկ Դարդեն Լոուրենս Օլիվիե Լորեն Բեքոլ Լորենցո Քուին Լուի Արմսթրոնգ Լուի Գարել Լուի դը Ֆյունես Լուի Մալ Լուիս Բունյուել Լուկա Գուադանյինո Լուկինո Վիսկոնտի Խավիեր Բարդեմ Խմբագրի ընտրությունը Խուլիո Մեդեմ Ծիրանի ծառ Կալատոզով Կաձուո Իսիգուրո Կաննի կինոփառատոն Կառլ Գուստավ Յունգ Կառլ Թեոդոր Դրեյեր Կառլ Լագերֆելդ Կառլոս Ռեյգադաս Կառլոս Սաուրա Կատրին Դընյով Կատրին Ռոբ-Գրիե Կարեն Ավետիսյան Կարեն Շահնազարով Կարևոր Կարո Հալաբյան Կենձի Միձոգուտի Կիմ Նովակ Կինոաֆորիզմ Կինոերաժշտություն Կինոիլյուստրացիաներ կինոմոնտաժ Կինոյի պատմություն Կինոն և նորաձևությունը Կինոնորություններ կինոուղեցույց Կինոպատկերասրահ Կինովարկանիշ Կինովերսուս TV Կինոօրացույց Կիրիլ Միխանովսկի Կիրստեն Դանստ Կլաուդիա Կարդինալե Կլաուս Կինսկի Կլարկ Գեյբլ Կլոդ Լելուշ Կլոդ Շաբրոլ Կլոդ Սոտե Կնուտ Համսուն Կշիշտոֆ Զանուսի Կշիշտոֆ Կեսլևսկի Կոբո Աբե Կոկո Շանել Կուլեշով Կուրտ Վոնեգուտ Համեդ Սոլեյմանզադե Համո Բեկնազարյան Համր կինո Համր կինոյի աստղերը Համֆրի Բոգարտ Հայ կինոգործիչներ Հայաո Միյաձակի Հայկ Մանուկյան Հայկական կերպարներ Հայկական կինո Հանճարեղ ֆիլմեր [9.5] Հասմիկ Կարապետյան Հարիսոն Ֆորդ Հարոլդ Լլոյդ Հարվի Քեյթել Հարցազրույց Հեդի Լամար Հելմուտ Բերգեր Հելմուտ Նյուտոն Հենինգ Կառլսեն Հենրի Ֆոնդա Հենրիկ Հովհաննիսյան Հենրիկ Մալյան Հետադարձ հայացք Հիանալի ֆիլմեր [8.5] Հիրոսի Տեսիգահարա Հոդվածներ Հոկտեմբերին ծնված հայտնիները Հոու Սյաո-Սյան Հովհաննես Վարդումյան Հովսեփ Քարշ հունվար Հրայր Խաչատրյան Հրապարակախոսություն և մամուլ Ճապոնացի ռեժիսորներ Մալքոլմ ՄըքԴաուել Մահաթմա Գանդի Մայա Դերեն Մայք Նիքոլս Մայքլ Գրանդաջ Մայքլ Դուգլաս Մայքլ Հակոբյան Մայքլ Ջեքսոն Մայքլ Փաուել Մայքլ Քեյն Մայքլ Քյորթիս Մանե Բաղդասարյան Մառլեն Դիտրիխ Մառլոն Բրանդո Մասակի Կոբայասի Մարդիկ և փաստեր Մարդիկ Մարտին Մարի Լաֆորե Մարիա Կալաս Մարինա Վլադի Մարինա Ցվետաևա Մարկո Ֆեռերի Մարշա Հանթ Մարչելո Մաստրոյանի Մարսել Կառնե Մարտին Լյութեր Քինգ Մարտին Սկորսեզե Մարտիրոս Սարյան Մեգ Ռայան Մեթ Դեյմոն Մեթ Դիլոն Մել Գիբսոն Մեծերը՝ արվեստի մասին Մեկ Կադր մեջբերումներ Մերի Փոփինս Մերիլ Սթրիփ Մերիլին Մոնրո Միգել Սապոչնիկ Միլան Կունդերա Միլոշ Ֆորման Միխալիս Կակոյանիս Միխայել Հանեկե Միխայիլ Բուլգակով Միխայիլ Գալուստյան Միխայիլ Կալատոզով Միշել Լեգրան Միշել Հազանավիչուս Միշել Մորգան Միշել Ուիլյամս Միշել Պիկոլի Միշել Փֆայֆեր Միրեյ Դարկ Միրեյ Մաթյո Միք Ջագեր Միքայել Թարիվերդիև Միքելանջելո Անտոնիոնի Միքի Ռուրք Մհեր Մկրտչյան Մոhսեն Մախմալբաֆ Մոնիկա Բելուչի Մոնիկա Վիտի Մորիս Շևալիե Մորիս Ռոնե Մուհամեդ Ալի Մուսա Յան Շվանկմայեր Յան Ֆլեմինգ Յասուձիրո Օձու Յոս Սթելինգ Յուլ Բրիներ Յուրի Գագարին Յուրի Նիկուլին Նագիսա Օսիմա Նատալի Փորթման Նարե Մկրտչյան Ներսես Հովհաննիսյան Նիկիտա Միխալկով Նիկոս Կազանձակիս Նինո Ռոտա Նիքոլ Քիդման Նկարահանման հրապարակ Նշանավոր զույգերը Նոյեմբերին ծնված հայտնիները Նոր ալիք Նումի Ռապաս Նունե Մանուկյան Նուրի Բիլգե Ջեյլան ՆՓԱԿ Շանտալ Աքերման Շառլ Ազնավուր Շառլոթ Գենսբուր Շատ լավ ֆիլմեր [7.5] Շերոն Թեյթ Շոն Փեն Շոն Քոների Շուշան Փիրումյան Ուես Անդերսոն Ուիթ Սթիլման Ուիլ Սմիթ Ուիլեմ Դեֆո Ուիլյամ Շեքսպիր Ուիլյամ Ուայլեր Ուիլյամ Սարոյան Ումբերտո Էկո Ունա Չապլին Ուոլթ Դիսնեյ Չառլզ Բուկովսկի Չառլզ Բրոնսոն Չառլզ Դիքենս Չառլզ Չապլին Չառլի Չապլին Չեխական նոր ալիք Չեկի Կարիո Պաբլո Պիկասո Պաոլո Սորենտինո Պաուլո Կոելյո Պավել Արսենով Պեդրո Ալմոդովար Պենելոպա Կրուս Պիեռ Բարու Պիեռ Կարդեն Պիեռ Պաոլո Պազոլինի Պիեռ Ռիշար Պիեռ-Օգյուստ Ռենուար Պիետրո Մարչելո Պուդովկին Ջանկառլո Ջանինի Ջարեդ Լեթո Ջեյմս Դին Ջեյմս Ստյուարտ Ջեյմս Քեմերոն Ջեյն Բիրկին Ջեյն Օսթին Ջեյսոն Շվարցման Ջեյսոն Ռոբարդս Ջեյք Ջիլենհոլ Ջենիս Ջոփլին Ջենիֆեր Լոուրենս Ջերալդին Չապլին Ջերեմի Այրոնս Ջեք Լոնդոն Ջեք Նիքոլսոն Ջեք Ուորներ Ջեքի Չան Ջեքի Քուգան Ջիմ Ջարմուշ Ջինա Լոլոբրիջիդա Ջինա Ռոուլենդս Ջո Բեռլինգեր Ջոան Վուդվորդ Ջոան Քրոուֆորդ Ջոզեֆ Լոուզի Ջոն Կասավետիս Ջոն Մալկովիչ Ջոն Սթեյնբեք Ջոն Տուրտուրո Ջոն Տրավոլտա Ջոն Ֆորդ Ջոնի Դեփ Ջոնի Հոլիդեյ Ջորջ Լուկաս Ջորջ Օրուել Ջորջո Ագամբեն Ջորջո Սթրելեր Ջուդ Լոու Ջուզեպե Տորնատորե Ջուլիանա Մուր Ջուլյետա Մազինա Ռայներ Վերներ Ֆասբինդեր Ռաֆայել Ներսիսյան Ռաֆայել Պապովյան Ռեյ Բրեդբերի Ռենատո Սալվատորի Ռենե Կլեր Ռիդլի Սքոթ Ռիշարդ Բուգայսկի Ռիչարդ Աթենբորո Ռիտա Հեյվորթ Ռյունոսկե Ակուտագավա Ռոբ Մարշալ Ռոբեր Բրեսոն Ռոբեր Օսեյն Ռոբերտ դե Նիրո Ռոբերտ Զեմեկիս Ռոբերտ Ռեդֆորդ Ռոբերտ Ռոդրիգես Ռոբերտ Վինե Ռոբերտո Ռոսելինի Ռոբին Ուիլյամս Ռոզա Պետրոսյան Ռոլան Բարտ Ռոլան կինոփառատոն Ռոման Բալայան Ռոման Պոլանսկի Ռոմի Շնայդեր Ռոն Հովարդ Ռոս Բաղդասարյան Ռուբեն Գևորգյանց Ռուբեն Մամուլյան Ռուդոլֆ Վալենտինո Ռունի Մարա Ռուփերթ Էվերեթ Ռոք Հադսոն Սաթենիկ Հակոբյան Սաթյաջիտ Ռայ Սալվադոր Դալի Սարիկ Անդրեասյան Սեմ Մենդես Սեմ Պեկինպա Սեմուել Բեքեթ Սեպտեմբեր Սերգեյ Դովլաթով Սերգեյ Էյզենշտեյն Սերգեյ Իսրայելյան Սերգեյ Փարաջանով Սերժ Գենսբուր Սերջիո Լեոնե Սև հայելի Սթենլի Կուբրիկ Սթենլի Կրամեր Սթիվ ՄըքՔուին Սթիվեն Զաիլյան Սթիվեն Հոքինգ Սթիվեն Սոդերբերգ Սթիվեն Սփիլբերգ Սթիվեն Քինգ Սիդնի Լյումետ Սիլվի Վարդան Սիլվիա Պլատ Սիմոն Աբգարյան Սիմոնա դը Բովուար Սիմոնա Սինյորե Սինդբադ ՍինեՄիտք Սիրելի ֆիլմերի տասնյակն ըստ… Սլավոյ Ժիժեկ Սյուզան Զոնթագ Սոնա Կարապողոսյան Սոս Սարգսյան Սոսե Սոֆի Լորեն Սոֆի Մարսո Սոֆյա Կոպոլա Սվեն Նյուկվիստ Ստալկեր Սցենար Սփենսեր Թրեյսի Սքարլեթ Յոհանսոն Վալերիո Ձուրլինի Վահե Հակոբյան Վահրամ Բաբայան Վահրիճ Բախչանյան Վան Հեֆլին Վավերագրական ֆիլմեր Վարպետության դասեր Վել Էյվերի Վեյկո Իունպուու Վենետիկի կինոփառատոն Վերա Խիտիլովա Վերներ Հերցոգ Վիկտոր Էրիսե Վիմ Վենդերս Վիվիեն Լի Վիտորիո դե Սիկա Վիրնա Լիզի Վլադիմիր Բորտկո Վլադիմիր Կոսմա Վլադիմիր Վիսոցկի Վոնգ Կար-Վայ Վուդի Ալեն Վուդի Հարելսոն Տաթև Հովակիմյան Տակեշի Կիտանո Տեսանյութեր Տիգրան Նալչաջյան Տիեզերքի գաղտնիքները Տոնինո Գուերա Տոտո Տրաուբերգ Ցնցող ֆիլմեր [9] Փիթեր Գրինուեյ Փիթեր Ուստինով Փիթեր Օ'Թուլ Փինք Ֆլոյդ Փոլ Նյումեն Փոլ Վերհովեն Քեյթ Բլանշեթ Քեյթ Բոսվորթ Քեն Լոուչ Քենեթ Բրանա Քերի Գրանտ Քըրք Դուգլաս Քըրք Դուգլաս և Ուիլյամ Ուայլեր Քըրք Քըրքորյան Քլինթ Իսթվուդ Քոլին Ֆերթ Քսավիե Դոլան Քվենտին Տարանտինո Քրիսթոֆեր Նոլան Քրիստիան Բեյլ Օդրի Հեփբերն Օլեգ Յանկովսկի Օլիվեր Թվիստ Օլիվեր Սթոուն Օլիվիա դը Հևիլենդ Օմար Շարիֆ Օնորե Դոմիե Օուեն Ուիլսոն Օսիպ Մանդելշտամ Օսկար Ուայլդ Օրնելա Մուտի Օրսոն Ուելս Օրվա մեջբերումը Օրվա ֆիլմը Ֆաինա Ռանևսկայա Ֆանի Արդան Ֆեդերիկո Ֆելինի Ֆերնանդել Ֆիլիպ Կաուֆման Ֆիլիպ Նուարե Ֆիլմադարան Ֆոլկեր Շլյոնդորֆ Ֆոտոարխիվ Ֆրանկլին Ջ. Շաֆներ Ֆրանկո Ձեֆիրելլի Ֆրանսիական կինո Ֆրանսիս Վեբեր Ֆրանսուա Տրյուֆո Ֆրանց Կաֆկա Ֆրեդ Քելեմեն Ֆրեդի Մերքյուրի Ֆրենկ Կապրա Ֆրենկ Սինատրա Ֆրենսիս Ֆորդ Կոպոլա Ֆրիդրիխ Վիլհելմ Մուրնաու Ֆրից Լանգ Ֆրունզե Դովլաթյան
false
ltr
item
KINOVERSUS: «Աշխարհն այլանդակ է, և մարդիկ տխուր են»
«Աշխարհն այլանդակ է, և մարդիկ տխուր են»
Իոսիֆ Բրոդսկու էսսեն Սերգեյ Դովլաթովի մասին՝ վերջինիս մահվան տարելիցի կապակցությամբ, 1991թ․-ի օգոստոսի 24-ին
https://1.bp.blogspot.com/-EsuTXjGbFuQ/YSO52BgbN5I/AAAAAAAAKk4/DqBOyi8OPtk9o4MD2KSkbXZUolFXIjE9ACNcBGAsYHQ/w640-h386/1.png
https://1.bp.blogspot.com/-EsuTXjGbFuQ/YSO52BgbN5I/AAAAAAAAKk4/DqBOyi8OPtk9o4MD2KSkbXZUolFXIjE9ACNcBGAsYHQ/s72-w640-c-h386/1.png
KINOVERSUS
https://www.kinoversus.com/2021/08/brodsky-dovlatov-memories.html
https://www.kinoversus.com/
https://www.kinoversus.com/
https://www.kinoversus.com/2021/08/brodsky-dovlatov-memories.html
true
7755589357207652495
UTF-8
Ոչինչ չի գտնվել ԴԻՏԵԼ ԱՄԲՈՂՋԸ Կարդալ ավելին Պատասխանել Չեղարկել Ջնջել Հեղինակ Գլխավոր ԷՋԵՐ ՆՅՈՒԹԵՐ Դիտել ամբողջը ԿԱՐԴԱՑԵՔ ՆԱԵՎ ԹԵՄԱ ԱՐԽԻՎ SEARCH ԲՈԼՈՐ ՆՅՈՒԹԵՐԸ Ոչինչ չի գտնվել Back Home Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec հենց նոր 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Հետևում են Հետևել ՍԱ ՊՐԵՄԻՈՒՄ ՆՅՈՒԹ Է Տարածիր նյութը բացելու համար Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy